قاچاق پوشاک مانع یک میلیون شغل شده است

مدیر طرح ملی تکاپو: ارزش پوشاک قاچاق 8 میلیارد است اما قاچاق را یک تا 3 میلیارد اعلام می‌کنند…

بهارستانه: مدیر طرح ملی تکاپو از تناقض آمار قاچاق پوشاک خبر داد و گفت: اخبار رسیده حاکی از آنست که ارزش قاچاق پوشاکی که به کشور وارد می‌شود، حدود ۸میلیارد دلار است. در حالی که ستاد مبارزه با قاچاق کالا این میزان را یک تا ۳ میلیارد دلار برآورد می‌کند؛ از این‌رو پیش‌بینی می‌شود با افزایش تولید پوشاک می‌توانیم اشتغال ۵۰۰ هزار نفری فعلی در این صنعت را به حدود یک میلیون شغل ارتقا دهیم.
به نظر می‌رسد سالی که با نام حمایت از کالای ایرانی نام گرفته باید توجه ویژه‌ای به تولید‌کنندگان کالای ایرانی بشود. صنعت پوشاک جزو صنایعی است که تنوع بسیار داشته و در عین حال قاچاق نیز در این بخش رونق دارد. فعالان بازار معتقدند که در سال‌های گذشته توجهی به ایجاد تنوع و افزایش تیراژ تولید در این بخش نشده؛ از این رو این بازار پر سود به خارجی‌ها سپرده شده است. تولید‌کنندگان پوشاک نیز از بالا بودن سود بانکی و تأمین مواد‌اولیه صنایع نساجی گله می‌کنند و معتقدند که صنعت نساجی و پوشاک به حال خود رها شده است. در این خصوص رضا تازیکی، مدیر طرح ملی تکاپو (توسعه کسب و کار و اشتغال پایدار) در گفت‌وگو با تسنیم، درباره تأثیر مخرب قاچاق بر تولید داخلی پوشاک گفت: آماری که از سوی ستاد مبارزه با قاچاق کالا اعلام می‌شود با آمارهای پوشاک در داخل کشور همخوانی ندارد.
وی ادامه داد: در حوزه پوشاک طبق آمار بانک مرکزی سرانه مصرف پوشاک ۳ الی ۴درصد مصرف خانوار در سال است، در همین راستا بازار صنعت پوشاک بین ۱۴ تا ۱۵میلیارد دلار ارزش دارد، از این میزان حداکثر طبق نظر انجمن نساجی و پوشاک، تعداد شاغلان صنعت پوشاک حدود ۵۰۰ هزار نفر است، با این میزان نیروی کار حدود ۴۰درصد صنعت پوشاک کشور را تولید می‌کنیم؛ یعنی ۶۰ درصد بازار خالی است، به همین دلیل است که قاچاق پوشاک صورت می‌گیرد، در کشور کمبود تولید پوشاک داریم.
تازیکی بیان کرد: در حالی که ترکیه هم مانند ایران ۸۰ میلیون جمعیت دارد، اما مشاهده می‌کنیم که در ترکیه حدود ۲میلیون نفر در این صنعت شاغل هستند، اما در صنعت پوشاک ایران تنها ۵۰۰ هزار نفر شاغل هستند. اگر طبق آمارها فقط محاسبات را در نظر بگیریم ۵۰۰ هزار نفر حتی اگر با بیشترین ظرفیت هم کار کنند، تنها می‌توانند حدود ۴۰ درصد نیاز ۸۰میلیون ایرانی را تأمین کنند. صنعت پوشاک ایران کمبود تولید دارد که قاچاق پوشاک در کشور این کمبود را جبران می‌کند. دلیل اینکه تولید داخل افزایش نیافته این است که نیروی متخصص نداریم.
مدیر طرح ملی تکاپو با بیان اینکه متأسفانه در کشور مشکل طراحی لباس داریم، گفت: در حال حاضر در کشور ۱۰ شرکت طراحی پوشاک بیشتر نداریم. طرح تمام شرکت‌ها کپی‌کاری است و از طرح‌های اینترنتی استفاده می‌کنند. در حوزه طراحی پوشاک ایرانی حرفی برای گفتن ندارد.

بزرگترین کارخانه نساجی ایران ۳۰۰ کارگر دارد

تازیکی با انتقاد از ضعیف بودن مراکز آموزشی در کشور از جمله دانشگاه فنی و حرفه‌ای گفت: باید ریشه‌یابی کنیم که چرا قاچاق پوشاک انجام می‌شود؟! دلیل اصلی قاچاق پوشاک این است که ما توان تأمین پوشاک داخلی را نداریم، به‌خاطر اینکه قیمت تمام‌ شده تولید پوشاک در کشور بسیار بالاست. در حال حاضر اگر یک کت و شلوار از یک کشور خارجی خریداری می‌کنیم باید حدود ۳۰۰ هزار تومان پرداخت کنیم، درحالی‌که همان کت و شلوار در ایران حدود ۸۰۰ هزار تومان است. به‌طور طبیعی مصرف‌کننده به‌سمت تولید غیرایرانی تمایل دارد. از لحاظ فنی ایران توان تولید را دارد، اما از نظر قیمت تمام ‌شده نمی‌توانیم رقابت کنیم؛ چراکه سودهایی در حوزه تولید وجود دارد که در بازار جهانی هیچ کس با این میزان سود و قیمت فعالیت نمی‌کند.
وی با ابراز اینکه متأسفانه تولید انبوه پوشاک نداریم، گفت: بزرگترین کارخانجات ما با کمتر از ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر فعالیت دارند، در صورتی که این عدد در کشورهای همسایه حدود ۱۰ هزار نفر است. از سوی دیگر قاچاق پوشاک سودآور است، به‌دلیل اینکه پوشاک ایرانی گران و پوشاک خارجی ارزان است و فاصله این قیمت‌ها برای قاچاقچیان سودآور است. اگر بخواهیم قاچاق تمام شود، باید به‌سمت تولید انبوه برویم.
مدیر طرح ملی تکاپو افزود: معتقد هستیم ارزش قاچاق پوشاکی که به کشور وارد می‌شود حدود ۸ میلیارد دلار است، در صورتی که ستاد مبارزه با قاچاق کالا این میزان را یک تا ۳ میلیارد دلار برآورد می‌کند، اما با محاسبات میزان مصرف مشخص می‌شود که میزان پوشاکی که به شکل قاچاق به کشور وارد می‌شود حدود ۸میلیارد دلار است و با افزایش تولید پوشاک می‌توان حدود یک میلیون شغل ایجاد کرد.

مبارزه با قاچاق همزمان با افزایش تولید پوشاک

تازیکی بیان کرد: توان تولید داخل باید افزایش یابد، در صورتی که تولید افزایش پیدا نکند و صرفاً مانع از قاچاق کالا شویم، هیچ کاری برای اشتغال انجام نداده‌ایم، فقط مبلغ تولید داخل افزایش می‌یابد. حدود یک سال گذشته یکی از «برند»های بین‌المللی را مجاب کردیم که در داخل کشور برایشان تولید کنیم و تمام محصولش را صادر کنیم، بیش از ۱۰۰ میلیون یورو آماده عقد قرارداد هستیم، اما بیش از ۱۰ کارخانه تولید پوشاک را نیافتیم که بتوانند همکاری کنند. متأسفانه مراکز فنی و حرفه‌ای در طول ۳۰سال گذشته حتی موفق نشده‌اند تنها یک نفر خیاط آموزش دهند. بیش از ۱۹۰ مرکز آموزشگاه آموزش فنی و حرفه‌ای در تهران وجود دارد، اما حتی ۱۰ نفر از افرادی که در این مراکز آموزش می‌بینند، جذب صنعت پوشاک نمی‌شوند، دلیل این موضوع این است که در هیچ کدام از ۱۹۰ مرکز آموزشگاه تهران حتی یک چرخ صنعتی خیاطی وجود ندارد، تمام چرخ‌های آموزش فنی و حرفه‌ای خانگی است.
وی ادامه داد: فردی که از آموزشگاه فنی و حرفه‌ای گواهینامه اخذ کرده است زمانی که پای چرخ صنعتی می‌نشیند توانایی کار کردن با چرخ صنعتی را ندارد. نکته دیگر این است که قانون فنی و حرفه‌ای در کشور اجازه آموزش به مردان را نمی‌دهد؛ یعنی در کل کشور یک آموزشگاه فنی و حرفه‌ای خیاطی مردان وجود ندارد، در حالی که ۷۰ درصد صنعت پوشاک کشور را آقایان تشکیل می‌دهند، این ۷۰ درصد هیچ کجا آموزش ندیده‌اند، حتی تولید‌کننده پوشاک اگر بخواهد کارش را گسترش دهد اصلاً نیروی ماهر ندارد.
تازیکی گفت: یعنی افراد دو سال از وقت خود را می‌گذارند و آموزش فنی و حرفه‌ای می‌بینند، اما در هیچ کجایی از صنعت برایشان کارآیی ندارد، در حالی که تنها اگر ۱۵ روز به‌صورت دقیق آموزش ببینند افراد می‌توانند برای کار در صنعت پوشاک آماده شوند. صنعت پوشاک در وضعیت فعلی بیش از ۱۰۰ هزار نفر نیروی کار نیاز دارد، اما هیچ جایی برای تربیت وجود ندارد.
تازیکی اظهار داشت: متأسفانه تولید پنبه در کشور یک‌دهم نیاز کشور است، ولی برای همین یک‌دهم که ارزش افزوده زیادی برای کشور ندارد، تعرفه ۱۵درصدی به پنبه وارداتی می‌خورد. باید اجازه دهند پنبه وارد کشور و تبدیل به پارچه و پوشاک شود و قیمت پوشاک رقابتی شود. ۱۵درصد تعرفه پنبه وارداتی اشتباه است. برای حمایت از چه‌کسی این کار را می‌کنند؟ کشاورزان ایرانی از تولید پنبه خارج شده‌اند، چون آب‌بر است و مزیتی برایشان ندارد. پنبه اگر وارد کشور شود و تبدیل به پارچه شود حدود ۴۰۰ درصد ارزش افزوده دارد. اگر پنبه تبدیل به پوشاک شود حدود ۹۰۰ درصد ارزش افزوده دارد، تمام این محاسبات علمی است، بنابراین تعرفه بستن روی کالایی که می‌تواند ارزش افزوده ایجاد کند اشتباه بزرگی است. این اشتباه است که هر ساله تعرفه پنبه افزایش پیدا می‌کند.
مدیر طرح ملی تکاپو گفت: ما در کشوری زندگی می‌کنیم که کشورهای اطرافمان به‌غیر از ترکیه هیچ کدام تولید‌کننده پوشاک نیستند، می‌توانیم با تولید پوشاک تمام کشورهای اطراف را تحت پوشش قرار دهیم. این همان حمایت از کالای ایرانی است. هیچ کدام از کشورهای خاورمیانه به‌ جز ترکیه تولید‌کننده پوشاک نیستند. ترکیه تمایل بسیاری دارد که در ایران پوشاک تولید کند، چون هزینه تولید پوشاک در ترکیه بالا رفته است. پنج برابر تولید ایران تولید پوشاک در ترکیه هزینه دارد.
تازیکی اظهار داشت: مصر کشوری است که نساجی ندارد، اما با تولید پوشاک توانسته بیش از ۶۰۰ هزار شغل در پنج سال اخیر در صنعت پوشاک ایجاد کند، صربستان و گرجستان نیز همین‌طور موفق بوده‌اند، اما در کشور ما به صنعت پوشاک کم‌توجهی می‌شود. ظرفیتی که این صنعت دارد هیچ صنعت دیگری ندارد، این صنعت از نظر میزان اشتغال و میزان هزینه قابل رقابت با هیچ صنعتی نیست. در بنگلادش با وجود اینکه نساجی ندارد، حدود ۲۵میلیون نفر در صنعت پوشاک کار می‌کنند و صادرات هم دارند.

ماجرای اسفبار تولیدکننده پوشاک ایرانی

همچنین یک تولیدکننده پوشاک با بیان اینکه تهیه ارز با قیمت ۴ هزار و ۲۰۰ تومان مشکل شده است، گفت: مجبور شدم برای تأمین هزینه‌های کارخانه دو ملک را بفروشم و الان زیر‌بار ۹۰۰ میلیون تومان سود بانکی هستم.
فاطمه پازوکی با اشاره به اینکه عدم تولید مواد‌اولیه مورد‌نیاز صنعت نساجی در داخل کشور باعث شده تا تمام نیاز خود را از محل واردات تأمین کنیم، اظهار داشت: من به‌عنوان یک تولید‌کننده اعتقاد جدی به حمایت و خرید از کالای ایرانی دارم، اما وقتی مواد مورد نیاز من در داخل تأمین نمی‌شود مجبورم آن را وارد کنم.
وی با اعلام اینکه پارچه‌های ژاکارد و فوتر عمده نیاز واحد تولیدی ما به شمار می‌آید، افزود: تا چند سال گذشته یک کارخانه بخشی از پارچه‌های ما را تأمین می‌کرد، اما به ما اعلام کردند دیگر نمی‌توانیم پارچه‌ای با کیفیت مورد‌نیاز شما را تولید کنیم.
این تولیدکننده پوشاک با تأکید بر اینکه متأسفانه تولیدکنندگان این حوزه با مشکلات متعددی دست و پنجه نرم می‌کنند، گفت: به نظر می‌رسد تولیدکننده ایرانی با وجود همه این مشکلات پوست کلفتی دارد که هنوز از بازار خارج نشده است، ولی باید بگویم تشدید مشکلات نم‌نم تولیدکننده ایرانی را مجبور به ترک بازار می‌کند.
پازوکی با اعلام اینکه هر ساله هیچ حمایتی از تولیدکننده داخلی نشده در کنار آن حجم قاچاق پوشاک افزایش پیدا می‌کند، اظهار داشت: اگر بخواهم پارچه مورد‌نیاز خود را از بازار خودمان تأمین کنم باید از پارچه‌های بی‌کیفیت چینی استفاده کنم که آنها به هیچ عنوان جوابگوی تولید ما نیستند.
وی با بیان اینکه اگر بخواهیم با همین کیفیت اقدام به تولید محصول کنیم، مجبوریم حجم تولید را کاهش داده و حتی تعدیل نیرو انجام دهیم، تصریح کرد: مسئولان فقط حرف ارائه دلار ۴ هزار و ۲۰۰ تومانی به تولیدکنندگان را مطرح می‌کنند. بنده سه روز پیش حواله‌ای را با نرخ دلار ۵ هزار و ۵۰۰ تومانی انجام دادم که همین نرخ هزینه زیادی را به واحد تولیدی ما تحمیل کرده است.
این تولید کننده پوشاک به حضور برندهای بی‌کیفیت ترک و چینی در سطح بازار اشاره کرد و افزود: مشتری وقتی این محصولات را می‌بیند به طور حتم حاضر به خرید محصول ایرانی آن هم با قیمت بالاتر نیست.
پازوکی گفت: تجربه ۳۷ ساله‌ای در تولید پوشاک دارم اما در طول این سال‌ها هر روز با مشکلات متعددی روبه‌رو شده‌ام به نحوی که نیروی انسانی ما از سال ۸۶ تاکنون به یک چهارم رسیده است.
وی با اعلام اینکه دیگر دخل و خرج واحد تولیدی با یکدیگر هماهنگ نیست، گفت: مجبور شدم برای تأمین هزینه‌های خود دو ملک را بفروشم، اما تا کی می‌توانم برای گذران امور کارخانه از محل‌های دیگر هزینه کنم.
پازوکی اضافه کرد: دو سال پیش بهره وام بانکی من ۹۰۰ میلیون تومان شده بود که امروز افزایش قابل توجهی پیدا کرده است. برای پرداخت این هزینه هیچ راهکاری ندارم جز اینکه حجم تولید خود را کاهش داده و شاید در نهایت از کار تولیدی خود پشیمان شوم.

منبع: روزنامه جوان

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.