افشین اعلا:

سرمایه ایران ادبیات است نه نفت/ هیچ کشوری همچون کشور ما چهره جهانی در ادبیات ندارد

شاعر نام‌آور کشورمان گفت: سرمایه کشور ما ادبیات غنی آن است، نفت را همسایه‌های ما دارند، اما خوار شده‌اند.

به گزارش بهارستانه به نقل از فارس، افشین اعلا در مشهد، اصالت شعر آئینی را در ادبیات کهن کشورمان دانست و گفت: شاعران آئینی، ریشه در ادبیات کهن ما دارند، تمام شاعران ایرانی ما که به‌سان اخترانی در سپهر  ادب جهان می‌درخشند، بدون تعارف آئینی بودند.

وی با ستودن اشعار معنوی مولانا، بیان کرد: به واسطه مولانا سردرگمی ما در بحث شعر آئینی از بین رفت و سینه به سینه این عشق ورزی آئینی را آموختیم.

شاعر نام‌آور کشورمان، جوانان خوش قریحه خراسانی را مخاطب قرار داد و متذکر شد: دایره لغات و مفاهیم خود را با استعانت از بزرگان ادب تاریخ ایران، کیفیت ببخشید؛ دوره ما از جهت شعر آئینی و انتظار، شکر خدا بسیار با شکوه شده، اما این نباید موجب غفلت ما بشود.

اعلا از شاعرانی نام برد که راه و رسم شاعرانگی برای اهل بیت(ع) را به سایرین آموختند و بیان کرد: سید علی موسوی گرمارودی پیش از انقلاب کاری کرد که نسل ما وامدار او شد، همچنین خانم طاهره صفارزاده که افتخار زنان انقلاب هستند؛ صفارزاده شاید به شیوه مدرن شعر می‌گفت و با محافل مدرن حشر و نشر داشت اما همواره شاعر آئینی بود.

وی با نام بردن از اشعار «سفر سلمان» و «در سایه سار نخل ولایت»، بیان داشت: «سفر سلمان» طاهره مانیفست نسل ما شد و «در سایه سار نخل ولایت» استاد گرمارودی هم همینطور، نباید این مسائل را فراموش کنیم؛ ما ایرانی‌ها دامان پرمهر پیامبر اکرم(ص) و اهل بیت(ع) را با آگاهی انتخاب کردیم، نه به مثابه آنچه برخی روشنفکرنمایان می‌گویند! اجبار و حماقتی در کار نبوده، به همین دلیل توانستیم حافظ تابناک شعر جهان را بسازیم، همانطور که سعدی گفت: «سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی عشق محمد بس است و آل محمد»

این شاعر نام‌آور کشورمان، سرمایه کشور را فرهنگ و ادبیات دانست و افزود: نفت را همسایه‌های ما هم دارند اما خوار شده‌اند، سرمایه ما ادبیات ماست؛ از چین تا مصر، از آلمان تا هرجای دنیا، هیچکدام به اندازه ما چهره جهانی نداشته‌اند، به همین دلیل این مفاخر را از ما می‌دزدند.

اعلا در پایان به نکته‌ای در شعرسرایی مهدوی اشاره و مطرح کرد: وقتی برای شاهان شعر می‌گفتند، تمام تلاش خود را می‌کردند تا نقصی نداشته باشد و رنگ و لعاب شعر کافی باشد، اما وقتی برای امام زمان(عج) شعر می‌گویی با خودت می‌گویی: «کریم شعر مرا می‌پذیرد!» و به کرم او دل می‌بندی؛ باید اصل بر تلاش و کوشش برای فاخر و آراسته سرودن باشد.

انتهای پیام/

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.