برجام اروپایی یا تاکتیک دود استتار دشمن!

برجام اروپايی يا به تعبيری ديگر بسته اروپايی، همچنان از موضوعات فعال در دستگاه ديپلماسی كشورمان می باشد.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بهارستانه، رضا صدر فعال سیاسی و اجتماعی شهرستان بهارستان طی یادداستی بیان داشت: برخی دولتمردان کشور از اهمیت برجام اروپایی سخن گفته‌اند، چرا بسته اروپایی مهم ارزیابی می شود و چقدر امکان دارد که این آرزو برآورده شود؟

اگرچه اروپا در مقاطع مختلف وقتی پای منافع خود در میان بوده، دست ما را در پوست گردو گذاشته است اما خوب است که نگاهی کارشناسانه به این امید که برجام اروپایی ممکن می باشد که گرهی از مشکلات نظام باز کند، نگاهی بیندازیم.

برخی نسبت به این بسته اروپایی که قرار است تا ۱۰ آبان ـ که تعیین چنین تاریخی نیز جای تأمل دارد ـ علنی شود امید بسیاری دارند؛ به گفته خرازی رئیس شورای راهبردی روابط خارجی، ایران در مورد برجام «منتظر اقدامات عملی بیشتری از سوی اروپا» می باشد و با آن که کشورهای اروپایی «اقداماتی» انجام داده‌اند، اما «انتظارات ما را برآورده نکرده و باید دید چه قدر به تعهدات‌شان وفادار خواهند بود».

عباس عراقچی معاون وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران نیز با انتقاد از ارائه نشدن راهکارهای «عملیاتی و عینی» برای مقابله با تحریم‌های آمریکا از سوی اروپا، تهدید کرده که اروپایی‌ها «می دانند اگر این را تامین نکنند و اگر راهش را پیدا نکنند ما در برجام نخواهیم ماند.»

این سخنان، که بیشتر از سوی طیف منتسب به دولت بیان می شود حاکی از آن است که هنوز به برجام اروپایی امیدی می باشد؛ درست است که اروپا تاکنون نشان داده که خواهان حفظ برجام است، اما این تمایل و خاستگاه برای چه هدفی است؟ قطعاً برای منافع اقتصادی است که اکنون از بابت آن توانسته بودند معضلات اقتصادی کشورشان را رفع و رجوع کنند، اما زمانی که این منافع در تضاد با منافع اقتصادی بالاتری قرار گیرد ـ یعنی منافع اروپا در رابطه با امریکا ـ قطعاً اروپا جانب ما را نخواهد گرفت.

سیاست دولت برای تعامل با اروپا جهت حفظ برجام، برگرفته از ایده فرانسوی‌ها می باشد که برخز از آن تحت نام «نفت در برابر کالا» نام می برند؛ اما آیا این سیاست، قادر خواهد بود که مشکلات پیش روی جمهوری اسلامی را از میان بردارد؟ ایده فرانسوی‌ها ایجاد یک بورس مبادلاتی است که بتواند کلیه معاملات مالی بین شرکت‌های ایرانی با شرکت‌های اروپایی را سر و سامان داده و مشکلات موجود را مرتفع کند.

به عنوان مثال، هر گونه فروش نفت به فرانسه باعث ایجاد حق خریدی می شود که ایران بتواند از همان بورس یاد شده با شرکت‌های انگلیسی یا سایر شرکت‌های اروپایی، مایحتاج خود را خریداری کند، یعنی پولی که از بابت فروش نفت قرار است به فرانسه پرداخت شود مابازای هزینه اجناس خریداری شده، توسط دولت فرانسه به شرکت‌هایی که ایران از آن‌ها کالا خریداری کرده پرداخته می شود.

از فرایند این بده بستان، تنها چیزی که به دستمان می رسد کالا است و نه دلار. این شیوه معامله آنقدر به دهان فرانسه و اروپائیان شیرین آمده که انگلیس و آلمان هم بعداً در جریان این طرح قرار گرفتند و مصرانه خواهان چنین داد و ستد مالی شده‌اند.

جهت اطلاع دستگاه دیپلماسی کشورمان که از این بسته اروپایی حمایت می کند، خوب است که شکاف‌های این طرح را بولد کرد و تفسیر و انتخاب را برعهده آنان بگذاریم:

یکم: اروپا زمانی این طرح را اجرایی خواهد کرد که به شروط آنان یعنی بحث موشکی، سیاست‌های منطقه‌ای، حقوق بشر و غیره تن دهیم.

دوم: به فرض اینکه این طرح، با جرح و تعدیلاتی پذیرفته شود، معلوم نیست که کدام شرکت ـ به دلیل ریسک تحریم‌های آمریکا ـ حاضر به خرید نفت ما خواهد شد.

سوم: مشکل کشور در حال حاضر، مشکل آب و نان نیست که اروپا چنین نسخه‌ای را می خواهد برایمان بپیچد، بلکخ مشکلات عدیده‌ای در جامعه وجود دارد که از نان شب واجب‌تر می باشد.

چنانچه بخواهیم در کلان سیاست‌های راهبردی نظام تغییر رویه بدهیم نباید بی‌گدار به آب اروپا زد؛ اروپا و آمریکا برای اینکه لایحه FATF را بپذیریم دندان تیز کرده‌اند، دشمنان نظام نیز گوش خوابانده و حاضر به یراق منتظر چنین فرصت‌هایی می باشند، لذا پند ناصحانه این است که از بابت ”عبرت کره شمالی“ یک وقت تمامی اصول و پرنسیپ‌هایمان را در تاکتیک دود استتار دشمن گم نکنیم.

انتهای پیام/ ع

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.