امضای ناشیانه ۵۲ میلیارد دلاری!

امضاي توافقنامه پاريس به دست نمايندگاني كه فرق گاز گلخانه دي‌اكسيد‌كربن و گاز سمي مونو‌اكسيد‌كربن را نمي‌دانند

بهارستانه: «براساس تعهداتم و برای حفاظت از امریکا اعلام می‌کنم که ایالات متحده از توافقنامه آب و هوایی پاریس خارج می‌شود.» دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا به‌عنوان دومین کشور تولید‌کننده گازهای گلخانه‌ای در جهان با این جمله تصمیمش را رسانه‌ای کرد، اما ایران با امضای رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست دولت یازدهم و مهر تأیید مجلس به توافقنامه‌ای پیوست که امریکا زیر‌بار تعهدات آن نرفت و برای حمایت از شهروندانش و به خطر نینداختن تجارت و صنعت این کشور از توافق پاریس خارج شد، اما مهر تأیید نمایندگان مجلس بر توافقنامه پر حاشیه پاریس با چراغ قرمز شورای نگهبان مواجه شده و حالا دوباره مجلسی‌ها مشغول بررسی این توافقنامه هستند. چرایی چراغ سبز نمایندگان مجلس به توافقنامه پر حاشیه پاریس را خلیل کرمی، پژوهشگر علوم جوی ناشی از برداشت اشتباه آنها می‌داند و معتقد است: نباید به اشتباه منوکسید کربن، ذرات معلق، اکسیدهای گوگرد را با گازهای گلخانه‌ای یکی دانست، اما متأسفانه برخی نمایندگان در مجلس این موضوعات را با یکدیگر اشتباه گرفتند و تصور کردند که توافقنامه پاریس به گازهای آلوده‌کننده هوای کلانشهرها ربط دارد، در حالی که به هیچ عنوان اینطور نیست.
اظهارات ترامپ و خروجش از توافقنامه پاریس آغازی بود بر زمزمه‌هایی درباره توافقنامه پاریس و تئوری گرم شدن زمین بر اثر گازهای گلخانه‌ای؛ زمزمه‌هایی که پیش از این نیز در محافل علمی وجود داشته است، اما دست‌های پشت پرده‌ مانع از آن شده‌اند تا به گفتمان غالب رسانه‌ای تبدیل شود و حکایت از آن دارد که تغییرات اقلیمی و گرم شدن زمین الزاماً به دلیل تولید گازهای گلخانه‌ای نیست و نقش این گازها در افزایش دمای زمین بسیار ناچیزتر از آن است که گفتمان علمی – رسانه‌ای آن را مطرح می‌کند، اما واقعیت گرمایش زمین انگار موضوع دیگری است که هژمونی کشورهای توسعه یافته موجب شده تا تئوری‌های علمی مرتبط با آن بایگانی شود، اما خروج امریکا از توافقنامه اقلیمی پاریس باعث بیرون کشیده شدن این پرونده از بایگانی شد.
هزینه ۵۲ میلیارد دلاری برای کشور
 بر‌اساس توافق پاریس کشور ما متعهد شده تا انتشار گاز‌های گلخانه‌ای خود و به طور خاص گاز دی‌اکسیدکربن را تا سال ۲۰۳۰ بر اساس ادامه روند موجود ۱۲درصد کاهش بدهد . این در حالی است که مزیت رقابتی اصلی ایران، ارزان بودن سوخت نسبت به سایر کشورهاست و این توافقنامه موجب توقف رشد و توسعه می‌شود. به گفته کرمی کاهش انتشار ۱۲‌درصدی از سوی ایران حدود ۵۲ میلیارد دلار هزینه در بردارد. آن هم در شرایطی که ما فقط یک درصد گاز گلخانه‌ای وارد جو می‌کنیم، ولی امریکا با وجود انتشار ۱۵درصد گاز گلخانه‌ای از این توافقنامه خارج شد.  جالب آنکه برخی از کشورهای رقیب ایران در منطقه همچون قطر، عراق و عربستان که مانند ما منابع نفتی دارند، تعهداتی به مراتب کمتر و هوشمندانه‌تر از ایران در توافقنامه پاریس داده‌اند و تعهدات خود را مشروط به شرایط متعددی کرده‌اند تا منافع اقتصادی‌شان تأمین شود. از همه مهم‌تر بر‌خلاف ادعاهای سازمان حفاظت محیط‌زیست این توافق الزام‌آور است و همین الزام‌آور بودن خطر افزایش تحریم‌ها را برای ایران به دنبال دارد. با چنین اوصافی از توافقنامه پاریس نداشتن قوت تمیز اعضای خانه ملت میان مونوکسید‌کربن به عنوان گازی خطرناک و آلاینده و دی‌اکسید‌کربن به عنوان گازی گلخانه‌ای دور از ذهن نیست.
پنهان‌کاری سند توافقنامه پاریس
خلیل کرمی، پژوهشگر علوم جوی و آب و هوایی درباره ابعاد مختلف توافقنامه پاریس، تبعات آن را برای جمهوری اسلامی ایران با اشاره به اینکه توافقنامه پاریس هنوز در کشور ما به تصویب نرسیده است،  می‌افزاید: در نامه ارسالی مرکز پژوهش‌ها و شورای نگهبان که در رابطه با رد توافقنامه پاریس ارسال شد به ایراد محتوایی اشاره نشده چون ( Indc سند مشارکت ملی مدنظر) هنوز به مجلس ارائه نشده است. سازمان محیط‌‌زیست هم بعد از این انتقادات شورای نگهبان و مرکز پژوهش‌ها اعلام کرده که این توافقنامه فاقد پیوست است.
الزام به پرداخت خسارت یا تحریم
این کارشناس مسائل محیط‌زیست درباره الزامات توافق پاریس می‌گوید:‌ زمینه‌های حقوقی متعددی برای موضوعات محیط‌زیستی در دنیا به وجود آمده که یکی از آنها توافقنامه پاریس است و احتمال تبعات متعدد آن برای کشورهای عضو وجود دارد. در حال حاضر نیز کشورهای توسعه‌‌یافته و غربی در پی زمینه‌چینی و آماده‌سازی افکار عمومی برای این طرح هستند و هر پدیده جوی و طبیعی را به گازهای گلخانه‌ای ربط می‌دهند. بر این اساس کشورهای خسارت دیده از بلایایی همچون طوفان کاترینا با ارتباط دادن آن به موضوع گازهای گلخانه‌ای می‌توانند از ما به عنوان تولیدکننده گاز گلخانه‌ای خسارت بگیرند! کرمی تأکید می‌کند: ممکن است ارکان سازمان ملل یا توافقنامه پاریس در صورت عدم اجرای تعهدات کشورهای عضو، گزارش‌هایی را به شورای امنیت ارائه دهند و در هر صورت الزام‌آور بودن یا وجود تحریم‌ها یا مشکلات را به‌دنبال داشته باشد.
اشتباه نمایندگان از یک تشابه اسمی
این کارشناس با اشاره به تفاوت گازهای گلخانه‌ای و آلاینده‌های جوی می‌افزاید: یک گاز مونوکسید‌کربن وجود دارد که کاملاً سمی محسوب می‌شود، اما از آن طرف گاز دی‌اکسید‌کربن هم در هوا وجود دارد که نه‌تنها مضر نیست، بلکه برای رشد گیاهان کاملاً ضروری است، اما این دو با یکدیگر تشابه اسمی دارند.  نباید به اشتباه منوکسید‌کربن، ذرات معلق، اکسیدهای گوگرد با گازهای گلخانه‌ای را یکی دانست، اما متأسفانه برخی نمایندگان در مجلس این موضوعات را با یکدیگر اشتباه گرفتند و تصور کردند که توافقنامه پاریس به گازهای آلوده‌کننده هوای کلانشهرها ربط دارد، در حالی که به هیچ عنوان اینطور نیست. از همه جالب‌تر اینکه توافقنامه پاریس از سوی کمیسیون‌های انرژی، اقتصاد و امنیت مجلس شورای اسلامی مورد بررسی قرار نگرفته و فقط در کمیسیون کشاورزی بررسی شده است.
اگرچه دولت توافق پاریس را امضا کرده و با پنهان‌کاری مرسوم خود کار را به جلو برده، اما هنوز این توافقنامه مهر تأیید شورای نگهبان را نگرفته پس شاید بتوان امیدوار بود.
منبع: روزنامه جوان

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.