اصلاح‌طلبان در اندیشه عبور از روحانی برای ۱۴۰۰

شكاف ميان اصلاح‌طلبان با حسن روحاني عميق‌تر شده و حالا بيش از هر زمان ديگر قابل مشاهده است.

بهارستانه: شکاف میان اصلاح‌طلبان با حسن روحانی عمیق‌تر شده و حالا بیش از هر زمان دیگر قابل مشاهده است. این ادعا را می‌توان در واکنش‌های اخیر اصلاح‌طلبان به عملکرد روحانی مشاهده کرد؛ جایی که از رسانه‌های اصلاح‌طلب گرفته تا چهره‌های برجسته این جریان، شمشیر خود را برای وی از رو بسته‌اند تا نه تنها بتوانند انتقام خود را از روحانی بگیرند بلکه از همین امروز اذهان عمومی را برای انتخابات سال ۱۴۰۰ به نفع خود تغییر دهند.
این یک واقعیت است که روحانی بخش مهمی از موفقیت خود در دو دوره انتخابات ریاست‌جمهوری را مدیون حمایت‌های اصلاح‌طلبانی است که بر موج او سوار شوند و رأی خود و هوادارانشان را در سبد فردی بریزند که سابقه‌ای اصولگرایی داشت.
اصلاح‌طلبان در ماجرای انتخابات سال ۹۲ حاضر به پذیرش ریسکی بزرگ شدند، چرا که تنها کاندیدای خود را به‌رغم میلش مجبور به کناره‌گیری به نفع روحانی کردند تا شاید پیروزی وی بتواند زمینه بازگشت‌شان به بدنه حاکمیت را فراهم کند؛‌ پیش‌بینی‌ای که از قضای روزگار درست از آب درآمد و روحانی در آن سال پیروز انتخابات شد که اگر نمی‌شد، شرایط برای اصلاح‌طلبان بغرنج‌تر از هر زمان دیگری می‌شد.
این اتفاقات در سال ۹۶ نیز بار دیگر تکرار شد و چون اصلاح‌طلبان گزینه شاخصی برای رقابت با روحانی نداشتند، ‌بار دیگر تصمیم گرفتند با رئیس‌جمهور مستقر همراه شوند و گزینه خود را به عنوان کاندیدای پوششی برای روحانی به میدان فرستادند. این اتفاق در حالی روی داد که در داخل خود جریانات اصلاحات، عده زیادی قرار داشتند، در حمایت جریان اصلاحات از روحانی دچار تردید بودند و این تردید را نیز به سطح عمومی جامعه تزریق کرده بودند. به عنوان نمونه ابراهیم اصغرزاده آذرماه سال ۹۵ و تنها چندماه مانده تا انتخابات ریاست‌جمهوری، در گفت‌وگویی با روزنامه اصلاح‌طلب آفتاب یزد به روحانی تاخت و عنوان کرد: «آیا اصلاح‌طلبان می‌توانند مسئولیت ناکارآمدی موجود و شعارهای بر زمین مانده را بر عهده بگیرند؟»
همین روزنامه چندی بعد در اسفندماه در سرمقاله خود نوشت: «اکنون حسن روحانی در زنگ انشا نیز نیست و زنگ حساب آغاز شده است. ملزومات فضای جدید روشن و بین است، یعنی دیگر رئیس‌جمهور نمی‌تواند بگوید «چه تحویل گرفته» بلکه باید بگوید «چه کرده است.»
در این بین باید گفت: دلخوری اصلی اصلاح‌طلبان از روحانی در آن زمان در دو موضوع خلاصه می‌شد:
نخست: موضوع عدم‌پیگیری وعده‌های حسن روحانی در جریان انتخابات سال ۹۲٫
دوم: عدم‌حمایت از محمدرضا عارف برای نشستن برکرسی ریاست مجلس و گرایش دولت به سوی علی لاریجانی.
تعمیق یک شکاف
در نهایت اصلاح‌طلبان بار دیگر مجبور به حمایت از روحانی شدند و او نیز پیروز انتخابات شد اما حالا با معرفی کابینه بار دیگر شکاف میان روحانی و اصلاح‌طلبان سر باز کرده و این بار عمیق‌تر از هر زمان دیگری رخ می‌نمایاند، البته نشانه‌های سهم‌خواهی و زیاده‌خواهی اصلاح‌طلبان از روحانی به رغم حضور موثر و حداکثری آنها در لایه‌های مدیریتی دولت مشهود است.
اصلاح‌طلبان حضور نداشتن وزیر زن در کابینه و عدم‌استفاده از گزینه‌های مطلوب آنان را مهم‌ترین خلف‌وعده روحانی در برابر این جریان سیاسی می‌دانند، به گونه‌ای که انتظار می‌رود اصلاح‌طلبان این بار بخواهند به دلیل عدم‌توجه روحانی به خواسته‌های آنان در چینش کابینه، به فکر انتقام از او بیفتند. این دلخوری زمانی اوج گرفت که گزینه اصلاح‌طلب وزارت نیرو نتوانست از مجلس رأی اعتماد بگیرد و علاوه بر این یک چهره به نسبت معتدل راهی وزارت علوم شد. این شکاف تعمیق شده را می‌توان در گفته‌های بهزاد نبوی در جریان مصاحبه چندی پیشش با روزنامه آرمان‌امروز دید که با زمینه‌چینی برای آغاز انتقادات تند از حسن روحانی گفته است: «اصلاح‌طلبان نه توافقی با روحانی داشته‌اند و نه ائتلافی.»
روزنامه شرق نیز ابتدای همین ماه در سرمقاله خود با عنوان آیا روحانی آمادگی تنها ماندن را دارد یا نه؟ رئیس‌جمهور را به واسطه عدم عمل به وعده‌های خود به اصلاح‌طلبان، متهم به فاصله گرفتن از مردم (بخوانید اصلاح‌طلبان)کرد و نوشت: «انتقادات و فشارهای مخالفان از طرق مختلف نتیجه داد و موجب شد روحانی از حق خود که همانا قدرت مردم است، بگذرد و به دولت خود پناه ببرد. با این ایده که حق هرکسی به‌اندازه قدرت اوست. روحانی با ٢۴‌میلیون رأی حق داشت بانی تحولات اساسی در کشور شود، اما این‌گونه نشد و دولت روحانی نیز همچون دولت‌های پیشین این حق را وانهاد و به قدرت دولت روی آورد.»
در این‌خصوص می‌توان چندین مثال دیگر نیز آورد، افرادی همچون تاجرنیا و عبدالله ناصری و حتی مصطفی کواکبیان انتقاداتی را متوجه عملکرد روحانی کرده‌اند.
آیا روحانی عقب‌نشینی می‌کند؟
در تمام این کش‌و‌قوس‌ها یک نکته مهم وجود دارد که اگر روحانی بخواهد از موضع خود در برابر اصلاح‌طلبان کوتاه بیاید و به خواسته‌های آنان تن دهد، وی در طول چهار سال آینده با چالشی جدی درخصوص افزایش مطالبات و خواسته‌های آنان مواجه خواهد شد؛ اتفاقی که می‌تواند به انحراف دولتش از مسیر اصلی خود بینجامد. باید منتظر ماند و دید که تعاملات سیاسی میان روحانی و اصلاح‌طلبان چگونه رقم خواهد خورد.
منبع: روزنامه جوان

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.